زمینه و هدف: مسیرهای مختلف شیمیایی عصبی در تنظیم مصرف غذا در پستانداران و پرندگان نقش دارند. نوسی سپتین/ اورفانین اف کیوN/OFQ در سیستم عصبی مرکزی در کنترل تغذیه دخالت دارد و پس از تجویز، اخذ غذا را افزایش می دهد. از طرفی اکسید نیتریکNO) ) اخذ غذا در پرندگان را کاهش می دهد. مطالعه حاضر به منظور بررسی اثرات مرکزی N/OFQ و تعامل آن با سیستم نیترارژیک بر اخذ غذا در جوجه های نوزاد صورت گرفته است. روش ها: تعداد 72 جوجه ی نر نژاد گوشتی راس 308 در دو آزمایش و در هر آزمایش در چهار گروه شامل یک گروه کنترل و 3 گروه تیمار دسته بندی شدند (12 جوجه 5 روزه). در تمام آزمایشات، پرندگان پس از 3 ساعت محرومیت از غذا (FD3) با تزریق داخل مغزی-بطنی (ICV) محلول رقیق کننده یا محلول دارویی را دریافت کردند. سپس به پرندگان اجازه دسترسی بدون محدودیت به غذا و آب شیرین داده شد. مصرف غذا (گرم) بر اساس درصد وزن بدن (%BW) اندازه گیری شد. در آزمایش اول، تزریق داخل بطنی ال-آرژینین (پیش ساز NO، 400 نانومول)، N/OFQ (16 نانومول) و ال-آرژینین به همراه N/OFQ تزریق شد. در آزمایش دوم، L-NAME (مهارکننده سنتزNO، 200 نانومول)، N/OFQ (16 نانومول) و L-NAME + N/OFQ تزریق شد. یافته ها: تزریق N/OFQ سبب افزایش اخذ غذا در مقایسه با گروه کنترل شد (0/05 > p). تزریق هم زمان N/OFQ و ال-آرژینین موجب افزایش پرخوری ناشی از N/OFQ شد (0/05 > p). تزریق هم زمان نوسی سپتین و L-NAME موجب کاهش پرخوری ناشی از N/OFQ گردید (0/05 > p). نتیجه گیری: با توجه به نتایج احتمالا پرخوری ناشی از N/OFQ از طریق نیتریک اکساید در جوجه نوزاد FD3 میانجی گری می شود.